We besloten het te proberen;
Niet als wondermiddel.
Niet als vervanging van eten.
Gewoon als iets dat haar lichaam elke dag een betere basis kon geven.
En eerlijk: het voelde meteen… makkelijk.
We maakten hem samen klaar:
250 ml melk in de shakebeker, schep shake erbij, dop erop.
En dan dat moment waar ze het meest om moest lachen: het schudden 🙂
Toen ze een slok nam, keek ze me aan en zei:
“Mmm... net een milkshake”
Geen stukjes, geen gekke structuur, precies zoals zij het fijn vindt.
En het mooiste?
Ze vond het écht lekker.
Vanaf toen vroeg er elke ochtend zelf naar.
Soms dronk ze hem en soms roerde ze het door haar yogurt.
Het werd gewoon één glas per dag. Iets dat moeiteloos in onze routine paste.
In de weken daarna begon ik langzaam iets op te merken.
✓ Ze leek stabieler in haar energie.
✓ Meer in balans.
En na een half jaar realiseerde ik me:
“Het is eigenlijk al best een tijd geleden dat ze ziek was.”
Niet dat ziek zijn ineens verdween, dat kan niemand beloven.
Maar het voelde alsof ze minder ziek was dan tijdens eerdere winters.
Minder onderbrekingen.
Minder paniek in de planning.
Niet langer alsof ik de hele winter brandjes aan het blussen was.
En voor mij…
voor ons gezin…was dat verschil enorm.
